نوشته ای در چشمانم...

گم ات کردم
گریه نکردم در نبودنت
فکرم  ، چون شیشه سنگ خورده پنجره ای
و نتوانستم فرا خوانم نه خورشید را
                                     و نه ستارگان را                                    
به شها دت دیدن این حقیقت عریان
شب ها تو را در خوابم دیدم
و حتی برای ورود به رویایت
                                 بالشم را هم پشت و رو نکردم                                
نمی گویم به سان افسانه در دور دستهایی
و من ساکن شبی ابدی هستم
نمی گویم ، با این نمود
چون اتومبیلی شکسته چراغ
                                   در شب هنگامم                                  
اگر اینگونه می بود ، چه باک
چشم هم نمیداشتم
                    دستهایم می یافتند تورا                   
راهها را چون کلاف طناب ، جمع می کردم در دستانم
بهم می زدم ترتیب قطارها را ، و دست می یافتم به حسرت دستانت
پیشه خود می ساختم جستجوی تورا
آب می چکاندم از چشمانم بر راهها
و سر می دادم این ترانه را
" کوچه لره سو سپمیشم  "
نمی گویم بی تو بودن ، بسته است راهها را
نه!
یکبار نگاه کن به چشمهایم
                             کلمه ای بیش نوشته نشده                              
   " تاسف " 
 
 
N نوشته شده در جمعه یازدهم آذر 1384ساعت 12:27 توسط عطا |